In 1889 werd een nieuw badpaviljoen geopend, ontworpen door architect J.J. van Nieukerken. De voorgevel aan de landzijde is uitgevoerd in een uitbundige neorenaissance stijl. Het paviljoen heeft naast de centrale kuurzaal ook een biljartzaal, een leeszaal, een salon en een buffet. Het wordt een ontmoetingsplek voor vorsten, adel en andere rijke patiënten van dr. J.G. Mezger. Door deze vermogende bezoekers ontwikkelt Domburg zich tot een belangrijk centrum voor kunstenaars. In de kuurzaal worden door de sociëteit Luctor et Emergo veel activiteiten georganiseerd, zoals concerten, bals en exposities.
In de jaren ’70 gaat het niet goed met het badpaviljoen. Heemschut waarschuwt de eigenaar en de gemeente meerdere keren en vraagt om essentiële onderdelen te herstellen. In 1980 vraagt Heemschut zelfs om het gebouw af te sluiten. De acties hebben enig succes: het badpaviljoen krijgt een plekje op de lijst voorlopige rijksmonumenten en wordt enigszins hersteld. De sociëteit gaat ook weer activiteiten organiseren.
Dit kan het verval echter niet stoppen. Het paviljoen sluit en staat jaren lang leeg. In 1995 komt er een plan voor restauratie en grootschalige aanbouw van appartementen. Heemschut maakt bezwaar tegen het plan en stelt voor om het aantal appartementen te verminderen. Het complex komt in handen van de Projectontwikkelaar van Garderen & Dekker, die een nieuw uitbreidings- en restauratieplan door architect E. Hoogenberk laat maken. In dit plan komen er alleen nieuwe appartementen aan de zeezijde. Heemschut vindt dit eigenlijk nog steeds te grootschalig, maar gaat akkoord met het compromis. In 2005 wordt het project afgerond.
Beeldmateriaal: Restauratie Badpaviljoen, RCE (C. Booms, 2005) | Krantenartikel, Zeeuws archief | Aanbouw Badpaviljoen (Anda van Riet, 2008)
Cookies
Maak een keuze tussen het accepteren van alleen functionele cookies (deze zijn noodzakelijk) en optionele analytics cookies waarmee wij deze website kunnen verbeteren. Lees meer op privacy & cookies.
