De Onze-Lieve-Vrouwe-Abdij is één van de bekendste gebouwen in Middelburg. De oudste delen van het abdijcomplex komen uit de twaalfde eeuw, maar uit deze periode is weinig bewaard gebleven. In 1255 liet graaf Willem II het complex uitbreiden. Zo ontstaat de huidige indeling van de abdij: gebouwen rond een kloostergang met een binnenplaats.
Door de eeuwen heen hebben vele verbouwingen de abdij ingrijpend veranderd. Na een bombardement in 1940 bleef alleen de gevel overeind. Na de Tweede Wereldoorlog werd de abdij gerestaureerd door H. de Lussanet de Sablonière.
In de jaren 80 wil de Provincie Zeeland de statenzaal en aangrenzende ruimtes moderniseren. Architect C. Dam krijgt de opdracht voor de verbouwing en verzint een aantal oplossingen voor het ruimtegebrek van het groeiende provinciebestuur.
Er ontstaat kritiek tegen de plannen en de verbouwing, onder andere van restaurateur De Lussanet de Sablonière. ‘Het plan vermoordt het karakter van de Statenzaal’, stelde hij. Heemschut tekent tegen een aantal onderdelen van het plan bezwaar aan, en doet een voorstel voor een alternatieve inrichting. In dit plan worden belangrijke elementen, zoals de schouw en de muur van de refter, behouden bleven. Naar aanleiding van diverse alternatieve plannen, waaronder dat van Heemschut, kiest het provinciebestuur voor een aangepast plan.
Beeldmateriaal: Heemschut Archief en Wikimedia Commons
Onze leden zijn onze achterban. Hoe meer leden, hoe sterker we staan. Draag zelf je steentje bij aan behoud en bescherming van erfgoed en word lid.
Cookies
Maak een keuze tussen het accepteren van alleen functionele cookies (deze zijn noodzakelijk) en optionele analytics cookies waarmee wij deze website kunnen verbeteren. Lees meer op privacy & cookies.
